„…fortíðarminnið er þeirrar náttúru að það flysjast utan af því með árunum og gamlar minningar skapast upp á nýtt um sama atburð, samtal, upplifun sem eitt sinn var. Þess vegna urðum vér fjölradda og þess vegna er það margsaga sem á eftir fer, þess vegna kemur saga á eftir sögu innan úr öðrum sögum rétt eins og þær bylta sér og uppljómast.“
Úlfar Þormóðsson var djúpt sokkinn í að setja saman marglaga minningar þegar hann var skyndilega úrskurðaður dauðvona. Það bætti nýrri vídd við verkið – lífið breytist þegar dauðinn er afhjúpaður þar sem hann liggur í leyni.
Úlfar úrskurðaði sig meira lifandi en dauðvona og hélt sínu daglega lífi áfram með dauðann sem ferðafélaga. Það glæðir þessa óvenjulegu bók lífi – en hún er um leið óður til dauðans.